ทางพ้นทุกข์

รายละเอียด

หมวด: LanDharma

 ทางพ้นทุกข์

ทำไมพระพุทธศาสนาจึงมีแต่คำสอนให้แสวงหาทางพ้นทุกข์? ทำไมไม่สอนให้แสวงหาความสุข?...

เพราะว่า..ความสุขใดๆ ในโลกล้วนเจือด้วยทุกข์ ไม่ว่าจะเป็นกามคุณชั้นเลิศที่สุดของมนุษย์ ประณีตที่สุดเท่าที่มนุษย์จะพึงมีได้ ก็ยังเจือไปด้วยความหวงห่วงวิตกกังวล อาลัยอาวรณ์ มีความเศร้าหมองอยู่ลึกๆ 

แต่ยากที่สติปัญญาของปุถุชนคนทั่วไปอย่างเราๆ จะมองเห็นได้..

ต้องเป็นวิสัยของพระอริยเจ้าตั้งแต่โสดาบันขึ้นไป จึงจะมองเห็นความทุกข์อันละเอียดอ่อนเช่นนี้ได้ 

พระพุทธองค์พระองค์ทรงผ่านความสุขในโลกียวิสัยที่สุขที่สุด ประณีตที่สุด เท่าที่โลกมนุษย์นี้จะพึงมีได้มาแล้ว กามคุณที่รสเลิศที่สุด ประณีตที่สุด พระองค์ทรงเสวยสุขอย่างเต็มที่ตั้งแต่ยังเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ

แต่ด้วยพระบารมีที่สั่งสมมาตลอดสี่อสงไขยแสนกัปสุกงอมเต็มที่ ในพระชาติสุดท้ายนี้ จึงทำให้ทรงมีพระสติปัญญาอันเฉียบคมเหนือมนุษย์สามัญ พระองค์จึงทรงเกิดความเบื่อหน่ายมองเห็นว่าสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดก็ยังเจือด้วยทุกข์อยู่

ด้วยวัยเพียง ๒๙ พรรษาพระองค์จึงทรงตัดสินพระทัยเสด็จออกจากพระราชวังมุ่งแสวงหาโมกขธรรม คือ "ทางพ้นทุกข์" อันเด็ดขาดแท้จริงเพราะสิ่งที่เรียกว่า "ความสุข" ที่มนุษย์ทั้งปวงดิ้นรนแสวงหานั้น ยังได้ชื่อว่า "ความทุกข์" อันละเอียดในสายตาของพระพุทธองค์และพระอรหันต์ทั้งหลาย

ดังนั้น คำสอนในพระธรรมวินัยนี้ จึงให้แสวงหาทางพ้นทุกข์ อันปราศจากมลทินเศร้าหมองและสิ่งร้อยรัดทั้งปวง

คุรุอตีศะ

๓ มิถุนายน ๒๕๖๙